شمارهٔ ۲۲ - فی الشکایة من بعضی الارذال

اندازهٔ متن۲

ای سکّه‌ات قراضهٔ اقبال را عیار

بی‌طلعت دراهم افضال ناسره

طاوس سدره قهقهٔ شوق می‌زند

بر درگه رفیع تو چون کبک بردره

داری روا که خبث کند در قفای من

هر ناکسی گدای قفا خواره مسخره

۳ بیت

از همین دفتر

هر آنگهی که درین صفّه آشیان سازممرا ز هاتف غیبی بگوش جان آید

ایا سپهر معالی که پرتو طبعتچراغ گوشه نشینان عالم بالاست

ای ز تعظیم و تفاخر زده فرّاش ازلچار طاقت ز شرف بر زبر هفت اورنگ

دی دمی با غمگساری باز می گفتم غمیاز بلای تنگدستی و جفای روزگار

ایا شکوفه ی باغ کرم که گاه صریرچو کلک نغمه نواز تو عندلیبی نیست

ایا سپهر علّوی که رای روشن توز شاه گنبد پیروزه گوی برباید