شمارهٔ ۲۷ - کتب علی بنائه

اندازهٔ متن۲

هر آنگهی که درین صفّه آشیان سازم

مرا ز هاتف غیبی بگوش جان آید

کز آن چه سود که ایوان قصر مرفوعست

بر اوج کنگره برج مشتری ساید

ازین سراچه ی خاک مدار چشم وفا

چو روشنست که با هیچکس نمی پاید

بدان امید نهادیم وضع این بقعه

که تا کسی نفسی خوش درو بیاساید

ولی چو درنگری این مقام عاریتی

نه منزلیست که جای قرار را شاید

۵ بیت

از همین دفتر

ایا سپهر معالی که پرتو طبعتچراغ گوشه نشینان عالم بالاست

ای ز تعظیم و تفاخر زده فرّاش ازلچار طاقت ز شرف بر زبر هفت اورنگ

دی دمی با غمگساری باز می گفتم غمیاز بلای تنگدستی و جفای روزگار

ایا شکوفه ی باغ کرم که گاه صریرچو کلک نغمه نواز تو عندلیبی نیست

ای سکّه‌ات قراضهٔ اقبال را عیاربی‌طلعت دراهم افضال ناسره

ایا سپهر علّوی که رای روشن توز شاه گنبد پیروزه گوی برباید