شمارهٔ ۲ - وله

این که با چهرِ تو چون سِحرِ مُبین است آفتاب

در پناهِ خالِ هندویت مَکین است آفتاب

زلفِ زنّارِ ترا بسته به چین است آفتاب

از لبت همسایه با روح‌الامین است آفتاب

ای میانت در کمر همچون زیان اندر به سود

وآن کمر گر از میانت کاست بر حُسنت فزود

صولجانِ زلفت از خور گوی زیبایی ربود

گویی از عشقِ مَهِ روی تو بر چرخِ کبود

هجرِ زلفِ پرده‌سازت شد چو دل را پرده‌سوز

رفت عمری بس دراز و من گرفتارم هنوز

تا خَطَت ننگیخته خرمن ز شب بر گردِ روز

دارم از ماهیتِ خور شکّی ای مَه رخ فروز

زاهدی کز چشم شوخت رمزی از مستی شنفت

با مژه خاکِ رَهِ میخانه را از وَجد رُفت

ای کمانکش طاقِ ابرویت به تیرِ غمزه جفت

دوش خواندم آفتابت عقلِ روشن‌رای گفت

تا نه گَردِ راهت اندر دامنی منزل کند

هر کجا خاکی‌ست چشمم زاشکِ حسرت گل کند

کو مرا بختی که بر سوی منت مایل کند

رخ به زلفت زابروان و مژّه صیدِ دل کند

ای که مَه بهرِ نثارت جان نهاده بر طبق

گل به پیشِ چهرِ تو پیچیده از خجلت ورق

آب با اندامِ تو نتواند از صافی نُطَق

چون به می خوردن نشینی وز رُخَت خیزد عرق

ای روان‌افزا تکلّم از لبِ چون قندِ تو

صد چو شیرین کوهکن از شورِ شکّرخندِ تو

قصّهٔ ماه و قَصَب با عاشقان پیوندِ تو

آفتابِ انوری لیکن کجا مانندِ تو

راستی زلفِ کجت نامد اگر دزدی دغل

پس چرا زآن پاک رخ خورشید دارد در بغل

گرچه روی تو چو خورشید است در خوبی مثل

زآفتابت بِهْ نشاید خواند زیرا کز ازل

آنکه در اَخلافِ آدم تا فلک دارد به یاد

خردسالی با خِرَد این گونه از مادر نزاد

همچو بختِ خود جوان امّا به هر پیر اوستاد

ماهِ اَقران مَلجَأِ ایران امین‌المُلکِ راد

شَه بدین نوخیزی افزود از سِتُرگان جرگهش

زآن که توام‌زاده‌ای با بختِ خود داند شهش

شَه پرستیدن طریقش پارسایی شیمه‌اش

زاشتیاقِ سجدهٔ افلاکِ رفعت‌درگهش

گرنه سطحِ کاخِ او را پاسبان است آسمان

پس چرا از کهکشان بسته میان است آسمان

هر کجا قدرِ وی آنجا بی‌نشان است آسمان

آسمانش خوان اگر رکن زان است آسمان

گرچه در عالم از او هر گوشه ملکِ مُعظَمی است

لیک در ذاتش ز دانش طرحِ دیگر عالمی است

زیرِ ظلّ رایتش هر دیو از حشمت جمی است

حلقهٔ گردون بر انگشتِ جلالش خاتمی است

چون به کاری از رجال اقدام بر تدبیر شد

هر چه او فرمود تاجِ تارکِ تقدیر شد

تیرِ دوراندیشِ عزمش را قضا نخجیر شد

همچو کیهان سیرِ رایش از چه عالمگیر شد

ای که جز در فرض نتوان دید تمثالِ ترا

در شهود از غیب فر آید همی فالِ ترا

ملک و ملت را زمام اندر کف اجلالِ ترا

خَنگِ صرصرپویِ شَهلان‌کوب اقبالِ ترا

از فروزان اخترِ تو کامگار است آسمان

وز طرب‌زا دوره‌ات در افتخار است آسمان

صد رَه اندر چنگِ یک حکمت دچار است آسمان

یُسر‌افزا موکبت را در یَسار است آسمان

اطلسِ گردون خیامِ شوکتت را دامنی است

آسمانِ اَنجُم از زرّ نوالت مخزنی است

خُلد و نیران مهر و قهرت را کِهین پاداشَنی است

ابلقِ چرخت در اصطبلِ غلامان توسنی است

فرّ اکلیل تو را با فرقدانست اقتران

فتح را بر جنبش کلکت ز جان است ارمغان

از وجودت بر روانِ کن فکان است امتنان

عیسیِ جاهِ تو را بر آستان است آسمان

با سفیرانِ تو مَه گم‌گشته پیکی راه‌جوی

نزدِ بَوّابت زحل دون‌پایه‌ای زار ذال کوی

با ضمیرت آفتاب افسرده‌ای بیهوده‌پوی

باورش گر نیست با رایِ تو گردد روبه‌روی

داورا یک رَه گَرَم مهرِ تو نفزودی شعف

کینِ هفت اختر هزاران باره‌ام کردی تلف

زیبدار صد گونه جیحون را برافزایی شرف

شمسِ شیرِ رایتت ر اشش جهت اندر کنف