شمارهٔ ۴
اندازهٔ متن
«عمان » چه نثار شعرهای تو کند
جز آن که ز جان و دل ثنای تو کند
هر گوهر معرفت که اندوخته است
خواهد که نثار خاک پای تو کند
۲ بیت
«عمان » چه نثار شعرهای تو کند
جز آن که ز جان و دل ثنای تو کند
هر گوهر معرفت که اندوخته است
خواهد که نثار خاک پای تو کند
آتشی دوش ز رخساره برافروخته بوددیده گر آب نمی ریخت مرا سوخته بود