شمارهٔ ۶۲۲

ز شوق آنکه بنشیند درو یک لحظه یار من

نمی آید به هم، چون دامن صحرا کنار من

به دور حسن او یک چهره گلگون نمی بینم

خزان عالمی گردیده ایام بهار من

مگر ساقی ز لشکرگاه خم، فوجی برون آرد

که از فوج صراحی نشکند هرگز خمار من

ز بس بی طالعی، در کارگاه عشق چون طغرا

اگر کاری کنم، یک جو نمی آید به کار من