شمارهٔ ۱۲۴
اندازهٔ متن
ای آنکه فروزندهیِ خورشید و مهی
بر هستی ذات خود بوحدت گوهی
کن سوی صفی بچشم رحمت نگهی
کو راست امید عفو از هر گنهی
۲ بیت
ای آنکه فروزندهیِ خورشید و مهی
بر هستی ذات خود بوحدت گوهی
کن سوی صفی بچشم رحمت نگهی
کو راست امید عفو از هر گنهی