شمارهٔ ۳۵ - به کنارم بنشین

تا آساید دل زارم بنشین

بنشین ای گل به کنارم بنشین

یک نفس مرو که جز غم، همنفس ندارم

یار کس مشو که من هم جز تو کس ندارم

ماه من به دامنم بنشین کز غمت ستاره بارم

شکوه ها ز دوریت هر شب با مه و ستاره دارم

من چه باشم بسته بندت نیمه جانی صید کمندت آرزومندت

از غمت چون ابر بهارم ای به از گلهای بهاری روی دلبندت

مرو مرو که بی تابم من

درون آتش و آبم من

دامنم، ز اشک غم تر باشد

خارم ای گل، بستر باشد

گه جان یابم

گه جان بازم

تا به پایت جان، بسپارم بنشین

به کنارم بنشین.