رباعی شمارهٔ ۱۱۴
اندازهٔ متن
آری صنما بهانه خود کم بودت
تا خواب بیامد و ز ما بر بودت
خوش خسب که من تا به سحر خواهم گفت
فریاد ز نرگسان خواب آلودت
۲ بیت
آری صنما بهانه خود کم بودت
تا خواب بیامد و ز ما بر بودت
خوش خسب که من تا به سحر خواهم گفت
فریاد ز نرگسان خواب آلودت
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی