رباعی شمارهٔ ۱۴۲
اندازهٔ متن
آنکس که بروی خواب او رشک پریست
آمد سحری و بر دل من نگریست
او گریه و من گریه که تا آمد صبح
پرسید کز این هر دو عجب عاشق کیست
۲ بیت
آنکس که بروی خواب او رشک پریست
آمد سحری و بر دل من نگریست
او گریه و من گریه که تا آمد صبح
پرسید کز این هر دو عجب عاشق کیست
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی