رباعی شمارهٔ ۱۸۹
اندازهٔ متن
ای دل تا ریش و خسته میدارندت
دیوانه و پای بسته میدارندت
مانندهٔ دانهای که مغزی داری
پیوسته از آن شکسته میدارندت
۲ بیت
ای دل تا ریش و خسته میدارندت
دیوانه و پای بسته میدارندت
مانندهٔ دانهای که مغزی داری
پیوسته از آن شکسته میدارندت
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی