رباعی شمارهٔ ۳۶۹
اندازهٔ متن
گر آتش دل نیست پس این دود چراست
ور عود نسوخت بوی این عود چراست
این بودن من عاشق و نابود چراست
پروانه ز سوز شمع خشنود چراست
۲ بیت
گر آتش دل نیست پس این دود چراست
ور عود نسوخت بوی این عود چراست
این بودن من عاشق و نابود چراست
پروانه ز سوز شمع خشنود چراست
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی