رباعی شمارهٔ ۱۷۰۱
اندازهٔ متن
ای آنکه مرا دهر زبان میدانی
ور زانکه ببندند دهان میدانی
ور جان و دلم نهان شود زیر زمین
شاد است روانم که روان میدانی
۲ بیت
ای آنکه مرا دهر زبان میدانی
ور زانکه ببندند دهان میدانی
ور جان و دلم نهان شود زیر زمین
شاد است روانم که روان میدانی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی