رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷
اندازهٔ متن
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
۲ بیت
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی