رباعی شمارهٔ ۱۷۰۶
اندازهٔ متن
ای باد سحر تو از سر نیکوئی
شاید که حکایتم به آن مه گوئی
نی نی غلطم گرت بدو رَه بودی
پس گِرد جهان دگر کرا میجوئی
۲ بیت
ای باد سحر تو از سر نیکوئی
شاید که حکایتم به آن مه گوئی
نی نی غلطم گرت بدو رَه بودی
پس گِرد جهان دگر کرا میجوئی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی