رباعی شمارهٔ ۱۷۱۶
اندازهٔ متن
ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی
وی چون شکر شگرف در حلوائی
زان میترسم که بَد رَگ و بَد رائی
در مغز تو افکنَد دگر سودائی
۲ بیت
ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی
وی چون شکر شگرف در حلوائی
زان میترسم که بَد رَگ و بَد رائی
در مغز تو افکنَد دگر سودائی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی