رباعی شمارهٔ ۱۷۲۲
اندازهٔ متن
ای داده مرا چو عشق خود بیداری
وین شمع میان این جهان تاری
من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری
وانگه گوئی بس است تا کی زاری
۲ بیت
ای داده مرا چو عشق خود بیداری
وین شمع میان این جهان تاری
من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری
وانگه گوئی بس است تا کی زاری
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی