رباعی شمارهٔ ۱۷۳۶
اندازهٔ متن
ای دوست ترا رسد اگر ناز کنی
ناساز شوی باز دمی ساز کنی
زان میترسم در جفا باز کنی
مکر اندیشی بهانه آغاز کنی
۲ بیت
ای دوست ترا رسد اگر ناز کنی
ناساز شوی باز دمی ساز کنی
زان میترسم در جفا باز کنی
مکر اندیشی بهانه آغاز کنی
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی