رباعی شمارهٔ ۱۷۷۰
اندازهٔ متن
ای آنکه تو جان بنده را جان شدهای
در ظلمت کفر شمع ایمان شدهای
اندر دل من ترانهگویان شدهای
واندر سر من چو باده رقصان شدهای
۲ بیت
ای آنکه تو جان بنده را جان شدهای
در ظلمت کفر شمع ایمان شدهای
اندر دل من ترانهگویان شدهای
واندر سر من چو باده رقصان شدهای
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی