رباعی شمارهٔ ۱۷۷۱
اندازهٔ متن
ای آنکه حریف بازی ما بدهای
این مجلس جانست چرا تن زدهای
چون سوسن و سرو از غم آزاد بدی
بنده غم از آن شدی که خواجه شدهای
۲ بیت
ای آنکه حریف بازی ما بدهای
این مجلس جانست چرا تن زدهای
چون سوسن و سرو از غم آزاد بدی
بنده غم از آن شدی که خواجه شدهای
یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشیلب بُگْشایم، در این گشادم باشی