چون بدنامی به روزگاری افتد
شمارهٔ ۷۳
اندازهٔ متن
چون بدنامی به روزگاری افتد
مرد آن نبود که نامداری افتد
گر دُر خواهی ز قعرِ دریا طلبی
کان کَفْک بود که با کناری افتد
۲ بیت
منبع: کتابخانه تصوف
شمارهٔ ۷۳
چون بدنامی به روزگاری افتد
مرد آن نبود که نامداری افتد
گر دُر خواهی ز قعرِ دریا طلبی
کان کَفْک بود که با کناری افتد
منبع: کتابخانه تصوف