ناهید
عطار نیشابوری

گاه از شادی چو شمع می‌افروزم

شمارهٔ ۳۳

عطار، مختارنامه، باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان

اندازهٔ متن۲

گاه از شادی چو شمع می‌افروزم

گاهی چو چراغی از غمش می‌سوزم

حیران شده و عجب فرومانده‌ام

گوید: «بمدان آنچه ترا آموزم»

۲ بیت

منبع: کتابخانه تصوف

از همین دفتر

سرّی که دلِ دو کَوْن خون داند کرد

شمارهٔ ۵۲

گفتی دلم از پرده برون داند کرد

باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان

در فقر، دل و روی سیه باید داشت

شمارهٔ ۵۱

ور دم زنی از توبه، گنه باید داشت

باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان

جانی که به رمز، قصّهٔ جانان گفت

شمارهٔ ۵۰

ببرید زبان و بیزبان پنهان گفت

باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان

جز جان، صفت جان، که تواند گفتن

شمارهٔ ۴۹

یک رمز بدیشان که تواند گفتن

باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان

عمری دل این سوخته تن در خون داد

شمارهٔ ۴۸

و او هر نفسم وعدهٔ دیگرگون داد

باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان

دل رفت و نگفت دلستانم که چه بود

شمارهٔ ۴۷

جان شد که خبر نداد جانم که چه بود

باب یازدهم: در آنكه سرّ غیب و روح نه توان گفت و نه توان
همهٔ شعرها