هر دم که زنم چو جانم آید به لبم
شمارهٔ ۱۷
عطار، مختارنامه، باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار
اندازهٔ متن
هر دم که زنم چو جانم آید به لبم
از زندگی خویشتن اندر عجبم
عمرم همه صرف گشت در غصّه چنانک
یک خوش دلیم نبُد که خوش باد شبم!
۲ بیت
منبع: کتابخانه تصوف