ناهید
عطار نیشابوری

از گریهٔ خود بسی نکویی دارم

شمارهٔ ۳۷

عطار، مختارنامه، باب بیست و ششم: در صفت گریستن

اندازهٔ متن۲

از گریهٔ خود بسی نکویی دارم

وز گوهر اشک هر چه گویی دارم

گلگونِ سرشک من چنان گرم رو است

کز گرم رویش سرخ رویی دارم

۲ بیت

منبع: کتابخانه تصوف

از همین دفتر

چون با غم تو دل مرا تاب نماند

شمارهٔ ۴۷

در دیدهٔ خون فشان من خواب نماند

باب بیست و ششم: در صفت گریستن

گرچه غمم از گریستن بیرونست

شمارهٔ ۴۶

هر روز مرا گریستن افزونست

باب بیست و ششم: در صفت گریستن

آن دل که دمی بی تو سر جانش نبود

شمارهٔ ۴۵

جان در سر تو کرد و پشیمانش نبود

باب بیست و ششم: در صفت گریستن

خونی که من از دیده به در می‌ریزم

شمارهٔ ۴۴

هردم به مصیبتی دگر می‌ریزم

باب بیست و ششم: در صفت گریستن

گر دل نه چنین عاشق شیدا بودی

شمارهٔ ۴۳

از عشق تو یک لحظه شکیبا بودی

باب بیست و ششم: در صفت گریستن

اول دل من، عشق رخت در جان داشت

شمارهٔ ۴۲

چون پیدا شد مینتوان پنهان داشت

باب بیست و ششم: در صفت گریستن
همهٔ شعرها