ناهید
عطار نیشابوری

دوشش دیدم چو زلف خود در تابی

شمارهٔ ۳۱

عطار، مختارنامه، باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

اندازهٔ متن۲

دوشش دیدم چو زلف خود در تابی

میشد چو مرا بدید در غرقابی

گفتا که برِ تو خواهم آمد فردا

گفتم:‌اگر امشبم ببینی خوابی

۲ بیت

منبع: کتابخانه تصوف

از همین دفتر

دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم

شمارهٔ ۳۸

دو کون ز راهِ خویش برنگرفتم

باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

دی گفت: چو تو صد به زیانی سوزم

شمارهٔ ۳۷

تا می چه کنم که ناتوانی سوزم

باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

دوش آمد و گفت: اگر چه کم می‌آیم

شمارهٔ ۳۶

پیش از دو جهان به یک قدم می‌آیم

باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

دوش آمد و گفت: ای وطن بگرفته

شمارهٔ ۳۵

دو کون به هم ز جان و تن بگرفته

باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

دوش آمد و گفت: هیچ آزرمت نیست

شمارهٔ ۳۴

در عشق دمِ سرد و دلِ گرمت نیست

باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

امشب ز پگاهی به خروش آمده‌ای

شمارهٔ ۳۳

چونست که مست‌تر ز دوش آمده‌ای

باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق
همهٔ شعرها