ناهید
عطار نیشابوری

دوش آمد و بنشست به صد زیبایی

شمارهٔ ۳۷

عطار، مختارنامه، باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

اندازهٔ متن۲

دوش آمد و بنشست به صد زیبایی

برخاست ز زلفش این دلِ سودایی

میپیمودم زلفش و عقلم میگفت

سودای سیاه است چه میپیمایی

۲ بیت

منبع: کتابخانه تصوف

از همین دفتر

تا کی کمرِ عهد و وفا باید بست

شمارهٔ ۷۶

زنّارم ازان زلفِ دو تا باید بست

باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

گر لعلِ لبِ تو دَرِّ شهوارم داد

شمارهٔ ۷۵

زلف تو ز پی شکست بسیارم داد

باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست

شمارهٔ ۷۴

در درد بسوخت و هیچ درمانش نیست

باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

ای پردهٔ دل پرده نوازت بوده

شمارهٔ ۷۳

جان هم نَفَسِ پردهٔ رازت بوده

باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

زلف تودگر ز دست نگذارم من

شمارهٔ ۷۲

تا بو که دل از شست برون آرم من

باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق

چون مشکِ خط تو سایه‌ور می‌افتد

شمارهٔ ۷۱

خورشید به زیرِ سایه درمی‌افتد

باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
همهٔ شعرها