گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست
شمارهٔ ۱۳
عطار، مختارنامه، باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد
اندازهٔ متن
گل بین که گلابِ ابر میدارد دوست
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست
تا بادِ صبا بر سرِ گل مُشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سرِ اوست
۲ بیت
منبع: کتابخانه تصوف