میریخت گل و ز خاک مفرش میکرد
شمارهٔ ۴۰
عطار، مختارنامه، باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد
اندازهٔ متن
میریخت گل و ز خاک مفرش میکرد
وز بیم شدن سینه پُر آتش میکرد
دردا که چو بیوفایی عمر بدید
نابرده شبی به روز، شب خوش میکرد
۲ بیت
منبع: کتابخانه تصوف