غزل شمارهٔ ۱۷۲

یک دوست بزیر آسمان نیست

غیر از غم عشق همدمی کو

کز صحبت آن دلم گران نیست

فریاد زدست این کرانان

جانرا از عذابشان امان نیست

من طاقت احمقان ندارم

جز مرک سزای احمقان نیست

یارب یا رب غم تو خواهم

دل جز بغم تو شادمان نیست

تا یافت بکوی عشق راهی

دل را غم جان سرجهان نیست

خود جان جهان جهان جان شد

دل بسته انی جهان و جان نیست

شور عشقی چو هست در سر

دلرا پروای این و آن نیست

جایی نتوان نشست ای فیض

کافسانه عشق در میان نیست