ناهید
جلال الدین محمد مولوی

نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُون

غزل شمارهٔ ۲۱۲۹

مولانا، دیوان شمس، غزلیات

اندازهٔ متن۲

نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُون

طَیِّبَةَ النَّفْسِ بِهِ طَائِعُون

سَیِّدُنَا یُصْبِحُ یَبْتَاعُنَا

أَنْفُسَنَا نَحْنُ لَهُ بَائِعُون

یَفْسُدُ إِنْ جَاعَ إِلَیٰ مَأْکَلٍ

نَحْنُ إِلَیٰ نَظْرَتِهِ جَائِعُون

سَوْفَ تُلَاقِیهِ بِمِیعَادِهِ

تَحْسَِبُ أَنَّا أَبَدًا ضَائِعُون؟

۴ بیت۱ بازدید

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

همهٔ شعرها