شمارهٔ ۱۵۱ - دریغ و آه امین

نهفت رخ ز رفیقان نیکخواه امین

دریغ و آه که در نیم شب به مرگ فجا

رسید روز حیاتش به شامگاه امین

جدا شد از بر یاران به نیمه راه حیات

نبود اگرچه ز یاران نیمه راه امین

امین تجار آن سید ستوده که بود

تمام عمر به نزد گدا و شاه امین

پناه خلق سر خاندان حبیب الله

غنوده در کنف رحمت اله امین

نبرده بود ز راهش چو خواجگان دگر

غرور دولت و سودای مال و جاه امین

بعین عز و غنا می توان شدن درویش

گر این سخن نپذیری بود گواه امین

به روز حادثه داد امتحان بسی که کند

پی دفاع وطن کار صد سپاه امین

ز جان و مال و کسان جمله دست شست و برفت

زمان هجرت و آن دوره سیاه امین

ز حبس و نفی نرنجید و راه کج نگرفت

که صدق و راستیش بود تکیه گاه امین

شمار سال وفاتش یکی ز یاران خواست

بهار غمزده گفتا دریغ و آه امین