دفتر شعر
۲۷۲ شعر در این دفتر
اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارشچو جان خویش ز خلق جهان نگهدارش
دلی که عشق حقیقی کند سرافرازشسزد که باز نگوید به هیچکس رازش
دیوانه گشتم بی آن پریوشدارم چو زلفش حالی مشوش
ای ستمگر که نداری خبر از بیدل خویشز آتش هجر مسوزان دل ریشم زین بیش
در کشتنم ار بود رضایشکردم سر خویشتن فدایش
سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوشاگر تو طالب یاری به جان و دل بخروش
شوریده کرد حالم لعل شکر نثارشآشفته ساخت کارم زلفین بیقرارش
دوست در خانه و ما را خبری نیست دریغطالع دلشدگان را اثری نیست دریغ
عید است و موسم گل و هنگام طرف باغلیکن مراست در دل غمگین چو لاله داغ
ای ناوک بلای ترا سینه ها هدفدر یتیم عشق ترا جان ما صدف
تافت بر جان و دلم انوار عشقای هزاران جان و دل ایثار عشق
میبرد قد تو از سرو خرامان رونقپیش روی تو ندارد مه تابان رونق
عزیزان وفاپیشه مبارکباد این منزلکه میافزاید از نورش صفای جان اهل دل
ای غمزه ات کشیده خدنگی بکین دلترک کمانکش تو گرفته کمین دل
ز حد گذشت فراق تو ای فرشته خصالبیا و تشنه دلان را بده زلال وصال
ای که با سوز غم عشق تو می سازد دلتا بکی ز آتش سردای تو بگذارد دل
چون تیره گشت روزم بی آن چراغ محفلبگذار تا بسوزم چون شمع ز آتش دل
گر من سر از نشیمن دنیا برآورمگرد از قمار طارم اعلی برآورم
تا من خیال عارض تو نقش بستهامنقش هوا ز لوح دل خویش شستهام
ما که در بادیه عشق تو سرگردانیمکعبه کوی ترا قبله دلها دانیم
من آن آشفته مستم که آنساعت که برخیزمز سوز جان پر آتش قیامتها برانگیزم
دل بیچارهام گم شد به کوی یار میجویمدل گمگشتهٔ خود را از آن دلدار میجویم
منم که با تو زمانی وصال میبینمبه جای وصل همانا خیال میبینم
بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیماز خود برمیدیم و بدانسوی دویدیم