دفتر شعر

رباعیات از ابن یمین فریومدی

۶۲۹ شعر در این دفتر

بودند جهاندار بسی خسرو و گرد

شمارهٔ ۲۴۱

رفتند و بدیگرانش ناچار سپرد

بنگر که صبا باز چه نیرنگ آورد

شمارهٔ ۲۴۲

در باغ چه لعبتان خوشرنگ آورد

بر خوان خود ار زهر گیا باید خورد

شمارهٔ ۲۴۳

خوشتر که بر ناکس ابا باید خورد

تا در دل من مهر تو مهوش باشد

شمارهٔ ۲۴۴

روزم چو رخ فرخ تو خوش باشد

تا جیب تو بهر ماه مطلع کردند

شمارهٔ ۲۴۵

ترک صفت ماه مقنع کردند

تا در سرم ای رشک پری چشم بود

شمارهٔ ۲۴۶

از چشم توام ستمگری چشم بود

تا در تن من هیچ رگ و پی باشد

شمارهٔ ۲۴۷

اندر رگ من بجای خون می باشد

تا مرغ روانت در قفس خواهد بود

شمارهٔ ۲۴۸

رزقت رسد آن قدر که بس خواهد بود

تا دست من از وصل تو کوتاه بود

شمارهٔ ۲۴۹

تا بر دل من بیاد یار آه بود

تا دل غم آنجان جهان خواهد خورد

شمارهٔ ۲۵۰

سر نشتر غم بر رگ جان خواهد خورد

تا یوسف عهد را بچاه افکندند

شمارهٔ ۲۵۱

از اوج سپهر حسن ماه افکندند

تا بسته صحبت کسی خواهی بود

شمارهٔ ۲۵۲

چون مرغ اسیر قفسی خواهی بود

تا ماتم فرزند علی گشت پدید

شمارهٔ ۲۵۳

خون گشت دل کسیکه این قصه شنید

تا قدر بلند آسمان پست شود

شمارهٔ ۲۵۴

با جود تو هر چه نیست آن هست شود

تا ابن یمین از این جهان می نرود

شمارهٔ ۲۵۵

اندوه تواش از دل و جان می نرود

تا خوی بد یار دگر سان نشود

شمارهٔ ۲۵۶

احوال دل یار بسامان نشود

تا چرخ و فلک مدار بنیاد نهاد

شمارهٔ ۲۵۷

از مادر ارکان پسری چون تو نزاد

چون شب رقم از غالیه بر روز کشید

شمارهٔ ۲۵۸

آمد بت من در پی او ماه رسید

انکس که ز عاشقان نشانی دارد

شمارهٔ ۲۵۹

افسرده دلی و گرم جانی دارد

چون اشکم ازینچشم چو جیحون بچکد

شمارهٔ ۲۶۰

بر برگ زریر آب طبر خون بچکد

چون نرکس تو غمزه جادو بگشود

شمارهٔ ۲۶۱

از جمله گلها قصب السبق ربود

چون جیش حبش گرد رخش صف میزد

شمارهٔ ۲۶۲

چشمم ز غضب موج و دلم تف میزد

چون گشت زمین از سپه برف سفید

شمارهٔ ۲۶۳

از پرتو خورشید بریدیم امید

چون نرگست آغازه بدمستی کرد

شمارهٔ ۲۶۴

جان عزم سفر ز عالم هستی کرد