دفتر شعر

رباعیات از ابن یمین فریومدی

۶۲۹ شعر در این دفتر

آن دم که خم عشق بجوش آمده بود

شمارهٔ ۲۶۵

جان از سر مستی بخروش آمده بود

چشمم چو بر آن رسته دندان افتاد

شمارهٔ ۲۶۶

از دیده من گوهر غلطان افتاد

چون سرو سهی قد تو پیراسته شد

شمارهٔ ۲۶۷

چون لاله بعنبر رخت آراسته شد

خورشید نماز شام چون روی تو دید

شمارهٔ ۲۶۸

کرد از تو حجاب و روی در پرده کشید

خوش باش که جز تو دگری نیست پدید

شمارهٔ ۲۶۹

وز آخرت الا خبری نیست پدید

خطش رقم غالیه بر ماه کشید

شمارهٔ ۲۷۰

چشم بد از و دور که دلخواه کشید

خصمت که عناد با تو آغاز کند

شمارهٔ ۲۷۱

چون کوف بود که قصد شهباز کند

خوشتر ز لب آن بت چین نوش که دید

شمارهٔ ۲۷۲

نازکتر از انحلقه آن گوش که دید

دل خون شد و فریادرسی راست نکرد

شمارهٔ ۲۷۳

خوشتر ز غمت همنفسی راست نکرد

در هجر تو از من اثر وعین نماند

شمارهٔ ۲۷۴

کی وصل تو بینم چو مرا عین نماند

در حال که جانان برم آید برود

شمارهٔ ۲۷۵

و اندر پی آن رخ نماید برود

دلبر شب دوش چون ز رخ پرده گشود

شمارهٔ ۲۷۶

مه کرد طلوع و نور بر نور فزود

دلبر بجفا ممتحنم میدارد

شمارهٔ ۲۷۷

آزرده دل و خسته تنم میدارد

روشن شود آنرا که هدایت باشد

شمارهٔ ۲۷۸

کین دور وجود بینهایت باشد

پندم بشنو که هر که این پند شنود

شمارهٔ ۲۷۹

شد حاصل عمر او بگیتی همه سود

ز اندیشه هر چه وصف مالی دارد

شمارهٔ ۲۸۰

دل ابن یمین همیشه خالی دارد

شاها ز منت گرچه نمیآید یاد

شمارهٔ ۲۸۱

روزی کرمت هم دهدم آخر یاد

گردون نفسی بکار من دور نکرد

شمارهٔ ۲۸۲

یکدم نگذشت تا دو صد جور نکرد

گر دلبر ما غمخور ما خواهد بود

شمارهٔ ۲۸۳

درد دل ما عین دوا خواهد بود

گر دوست بکام در کنارم باشد

شمارهٔ ۲۸۴

با نیک و بد جهان چکارم باشد

عاقل سخن ار چه پیش محرم گوید

شمارهٔ ۲۸۵

باید همه نیک گوید و کم گوید

مردم نکند روزی خود بیش بجهد

شمارهٔ ۲۸۶

وز غایت خود کس نرود پیش بجهد

هر چند که فرزند بسامان باشد

شمارهٔ ۲۸۷

دردیست که بی مایه درمان باشد

ما را فلک از دوست اگر دور افکند

شمارهٔ ۲۸۸

ور همچو بنات نعشمان ز هم بپراکند