دفتر شعر
۱۴۱۲ شعر در این دفتر
دور از تو دلبرا چه جفاها کشیدهایموز طعن دشمنان چه سخنها شنیدهایم
روی بنمای که پیشت به نیاز آمدهایمدر جهان جز غم تو از همه باز آمدهایم
دیده دیدن رویت ز خدا میطلبیمدر رخ نوروَشت نور و صفا میطلبیم
قدر روز وصل تو نشناختیملاجرم جان و جهان درباختیم
ما بی رخ تو دیده ز عالم بدوختیمدر آتش فراق جمالت بسوختیم
تا دیده و دل در سر زلفین تو بستیمواندر طلب وصل تو جان بر کف دستیم
ما تو را دلدار خود پنداشتیموز تو چشم مردمیها داشتیم
از مادر دهر تا بزادیمجان در سر مهر او نهادیم
در سر کوی غمت دل به جفا بنهادیمتن درین ورطه به امّید وفا بنهادیم
بسیار در فراق تو زنهارها زدیمفریاد عاشقانه به بازارها زدیم
در درد بمردیم و به درمان نرسیدیماز سر بگذشتیم و به سامان نرسیدیم
یاد باد آنکه عزیزان همه با هم بودیمهمه دم با غم و شادی همه همدم بودیم
بر در لطف تو نیاز آریمراز دل پیش دلنواز آریم
ما در دو جهان جز دلکی ریش نداریمجز غصّه ز بیگانه و از خویش نداریم
گفتم به دل که ای دل دانی که در چه کاریمچون زلف خوب رویان آشفته روزگاریم
جز درگه تو راه به جایی نمیبریمبر درد خویش ره به دوایی نمیبریم
با سرو قد تو عشق بازیمیارب برسد که ما نبازیم
تا به کی در غم عشق تو چنین درسازیمزآتش مهر رخ دوست چو زر بگدازیم
دلا تا کی به درد او بسازیمچو زر در بوتهٔ هجرش گدازیم
بگو تا چند خون دل به غم در ساغر اندازیمز هجر روی آن دلبر ز دیده گوهر اندازیم
صبا رسید و رسانید بوی یار قدیمبه سان عنبر تر میدهد ز لطف نسیم
گر نسیم کوی او دارد مسلمانان نسیمجان همی باید فدا کردن نسیمش را نه سیم
چون صبا از زلف یارم هر سحر آرد نسیمجان و دل خواهم کنم ایثار پای او نه سیم
ما خود ز کهایم و از کدامیمدر زمره عاشقان چه نامیم