دفتر شعر
۲۲۲ شعر در این دفتر
در کوی غمت که فتنه بارد صد رنگتنها نه تر است دامن ناله بچنگ
هستیست گلی کزوست ما را دلتنگما دامن او چو خار داریم به چنگ
با ما ز در صلح درآ تا کی جنگورنه ز جفایت چو جرس از دل تنگ
ای موی تو در برون دلها همه چنگوی روی تو در فریب جانها همه رنگ
از حرف وصال تو بمن گردد حالآری بفراق دیدگان حرف وصال
رندی به بغل صراحی و در کف جامبا واعظ شهر گفت کای شیخ انام
زاهد که بخون خوردن خلقست مدامباکش نبود نه از هلال و نه حرام
من عهد و وفات سست میدانستمدر راه جفات چست میدانستم
پیمان تو کی درست میدانستمعهد تو همیشه سست میدانستم
دیریست جدا ز عالم لاهوتمزندانی این کالبد ناسوتم
یک چند منت دوست گمان میکردموز شوق فدایت دل و جان میکردم
کی دور ز آستانهات میگردمگر تیر زنی نشانهات میگردم
عمریست که مهر دلفروزی دارمدر دلسوزی و طرفهسوزی دارم
از غم دل بیصبر و سکونی دارمآزردهتر از برون درونی دارم
پیوسته تن خاکنشینی دارمدر کوی غمت گل زمینی دارم
هر ناله که از غمت بلب میآرمزو آتش را بتاب و تب میآرم
پیوسته ذلیل آشنا و خویشمبیوفر نموده چرخ بیش از پیشم
از ناله مرغ بیپروبال دلماحوال من آشفته چو احوال دلم
نه ساکن باغ و نه مقیم چمنمجغدم که خرابهایست دایم وطنم
من شیوه آن بهانه جو میدانمبیمهر و وفاست خوی او میدانم
ناگاه طلسم جسم را میشکنماین لوح تهی زاسم را میشکنم
کو مرغ باین بیپروبالی که منمکس نیست باین شکسته حالی که منم
زاهد توئی و فضائل کسب علومدر پرده دلت طالب این دنیی شوم
با فقر ز دنیا نه عبث ساختهایموز کشور دولتش برون تاختهایم