دفتر شعر
۲۲۲ شعر در این دفتر
ای ز آب و هوای دیر مردم گشتهصد رنگ ز دور چرخ انجم گشته
ای گشته جماد و باز مردم گشتهصد مرتبه پیدا شده و گم گشته
سرگشته پدید زاهد گم گشتهاز بهر گزند جان مردم گشته
گر جا بحرم ور به کلیسا کردهزاهد عمل آنچه کرده بیجا کرده
ای با همه آشنا ز ما بیگانهاز رسم و ره و مهر و وفا بیگانه
هرگز ز توام غیر دلآزاری نهخون گشته دل مرا ز تو دلداری نه
ایخسته دلم همیشه رنجور از توروزم ز سیاهی شب دیجور از تو
ای عشق بیا از همه فن به فن توای عقل برو سر تو در گردن تو
گشت شب مهتاب و می روشن و تومن شعله تو گل گلخن و من گلشن و تو
روزی مشتاق بر دماغ من و توبوئی نخورد از گل باغ من و تو
چون دل نهد از بیم هلاک من و توبر الفت تن روان پاک من و تو
ای شمع که سوز جسم کاه من و توبر آتش دل بود گواه من و تو
ای برده بحسن از مه و خورشید گرووز داس جفاکشت وفا کرده درو
چشمم که سرشک لالهگون آید ازوپیوسته چو زخم تازه خون آید ازو
گر لاف ز عشق میزنی دردت کواشک گلگون و چهره زردت کو
زاهد که ز عشق لافد آوازش کووز نرگس شوخی دل بیمارش کو
هرگز غم یار را باغیار مگوور میگوئی بغیر دلدار مگو
تا عشق مرا فاش نمیدانستیبا من ره پرخاش نمیدانستی
ای آنکه ز سر خویشتن در تفتیپیوسته بگردش ز چهار و هفتی
گردون همه زهر در ایاغم کردیوز صرصر غم قصد چراغم کردی
تا چون گلم آسایش دامن بودیدلتنگتر از غنچه بگلشن بودی
فاش از کفم ار کشیده دامن بودیچون روح مرا نهفته در تن بودی
دیشب دل من چو خسته از رنجوریمیکرد فغان ز محنت مهجوری
در وادی عشق دوش نالان جرسیمیگفت مرا که چیست فریاد بسی