دفتر شعر

رباعیات از خواجوی کرمانی

۳۰۸ شعر در این دفتر

گر زانک ترا بکام دل دسترسست

شمارهٔ ۷۳

خوش باش که از جهان همین باب بسست

بر چرخ چرا تکیه کنی کان دارست

شمارهٔ ۷۴

بر مال چرا فتنه شوی کان مارست

دریاب که بی‌توام دل از غم بگرفت

شمارهٔ ۷۵

خون جگرم عرصهٔ عالم بگرفت

هنگام صبوح خوش بود عاشق و مست

شمارهٔ ۷۶

دل داده ز دست و زلف دلدار بدست

جانم که دل از ملک درونش بگرفت

شمارهٔ ۷۷

دود دل خسته بین که چونش بگرفت

چپ راست که هم حلقه و هم حلقه رباست

شمارهٔ ۷۸

گر نیست ملول پس سرافکنده چراست

گر اهل دلی ای دل دیوانه مست

شمارهٔ ۷۹

در دامن یار زن بهر حالی دست

از ناله ی من پشت فلک خم بگرفت

شمارهٔ ۸۰

وز گریه من روی زمین نم بگرفت

ای آنک برت ملک سلیمان با دست

شمارهٔ ۸۱

در خیل تو سرو بنده ئی آزادست

اقبال تو تیغی که بدست آوردست

شمارهٔ ۸۲

آبیست که آتشش بجان پروردست

در هر چه نه زان تست نتوان پیوست

شمارهٔ ۸۳

وان خیر که نیست دل در آن نتوان بست

هستی بهمین نقش هیولانی نیست

شمارهٔ ۸۴

معنی بهمین صورت انسانی نیست

اشکم که چو لعل آبدار افتادست

شمارهٔ ۸۵

با دانه ی دُرّ شاهوار افتادست

ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست

شمارهٔ ۸۶

وی جان خراب من ز بادام تو مست

رباعیات۱ بازدید

ای شهره شهر باده باروت خوشست

شمارهٔ ۸۷

پیوسته هوای طاق ابروت خوشست

تا چرخ مرا بدین دیار افکندست

شمارهٔ ۸۸

بس خون که ز دیده در کنار افکندست

امشب که وصال آن مه سیمبرست

شمارهٔ ۸۹

گر قدر بدانی شب قدری دگرست

آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست

شمارهٔ ۹۰

سرویست که می رود تو پنداری راست

دود دل ما باد نباید پنداشت

شمارهٔ ۹۱

واب رخ ما خاک نباید انگاشت

بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است

شمارهٔ ۹۲

باد سحری عطر فروش آمده است

رباعیات۱ بازدید

شخصم ز میان یار نایاب ترست

شمارهٔ ۹۳

بختم زد و چشم دوست در خواب ترست

آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت

شمارهٔ ۹۴

وان ماه که مهر ما بیفزود برفت

آن سرو سخنگو که مه هر جائیست

شمارهٔ ۹۵

از مهر جمال خویشتن سودائیست

دارم چو میان او بدن یعنی هیچ

شمارهٔ ۹۶

گوید ز دهان او سخن یعنی هیچ