دفتر شعر

رباعیات از خواجوی کرمانی

۳۰۸ شعر در این دفتر

ای ذات تو گلدسته بستان جلال

شمارهٔ ۱۹۳

وی نام تو سر دفتر دیوان کمال

ای صیقلی آینه ی روشن دل

شمارهٔ ۱۹۴

پیکان غمت گذشته از جوشن دل

دلدار مرا بدلبری نیست عدیل

شمارهٔ ۱۹۵

در عین خمار چشمش افتاده علیل

نادیده تمام روی آن ماه چگل

شمارهٔ ۱۹۶

دل در سر دیده رفت و جان در سر دل

کاوس سرادق جلالست جمال

شمارهٔ ۱۹۷

طاوس حدایق جمالست جمال

بر گلشن روی عالم افروز تو خال

شمارهٔ ۱۹۸

گوئی که ندا می زند از خلد بلال

ای شعر تو سرمایه ی دیوان کمال

شمارهٔ ۱۹۹

از شعر تو بی بها شود سحر حلال

ای کلک تو تیز کرده بازار جلال

شمارهٔ ۲۰۰

وی رای تو کشف کرده اسرار کمال

خون شد جگرم ز دل که خون باد این دل

شمارهٔ ۲۰۱

پیوسته چو بخت من نگون باد این دل

ای صیت تو آب برده از باد شمال

شمارهٔ ۲۰۲

وز لفظ تو غرق در عرق آب زلال

چون شمع بجز سوز جگر نپسندم

شمارهٔ ۲۰۳

خود را برسن بر آتشت می بندم

رباعیات۲ بازدید

تا کی دل شوریده مشوّش داریم

شمارهٔ ۲۰۴

رخساره بخون دل منقّش داریم

ای بس که ز دیده خون دل می بارم

شمارهٔ ۲۰۵

کز دست برون رفت بدستان یارم

چون جان و دل از برای دلبر دارم

شمارهٔ ۲۰۶

از دلبر خود چگونه دل بردارم

آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم

شمارهٔ ۲۰۷

بر پای سمند گرم خیز تو نهم

ساقی بده آن باده که ما مستانیم

شمارهٔ ۲۰۸

در باغ فرح بلبل خوش دستانیم

هر نکته ی چون آب که می راند چشم

شمارهٔ ۲۰۹

یک یک همه چون آب فروخواند چشم

من ملک جهانرا بسخن می گیرم

شمارهٔ ۲۱۰

وین بس بود از سخنوری تو فیرم

من حلقه بگوش حلقه ی گوش توام

شمارهٔ ۲۱۱

بسته دهن از پسته ی خاموش توام

ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم

شمارهٔ ۲۱۲

بیرون ز غم تو نیست موجود دلم

ای لفظ تو آب برده از دُرّ یتیم

شمارهٔ ۲۱۳

خلق تو نشانده باد انفاس نسیم

هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم

شمارهٔ ۲۱۴

از ناله دل خلق جهان ریش کنم

چون نامه دلی پر از شکایت دارم

شمارهٔ ۲۱۵

چون خامه از آن بود نوشتن کارم

یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم

شمارهٔ ۲۱۶

یکچند بزهد و توبه افسانه شدیم

رباعیات۱ بازدید