دفتر شعر

شوقیات از خواجوی کرمانی

۲۹۹ شعر در این دفتر

کتاب الشوقیات

خدا را از سر زاری بگوئید

شمارهٔ ۱۲۱

که آخر ترک بیزاری بگوئید

چو شام شد بشبستان شتاب باید کرد

شمارهٔ ۱۲۲

ز ماه نو طلب آفتاب باید کرد

طره های تو کمند افکن طرارانند

شمارهٔ ۱۲۳

غمزه های تو طبیب دل بیمارانند

بدان ورق که صبا در کف شکوفه نهاد

شمارهٔ ۱۲۴

بدان عرق که سحر بر عذار لاله فتاد

خنک آن باد که بر خاک خراسان گذرد

شمارهٔ ۱۲۵

خاصه بر گلشن آن سرو خرامان گذرد

دیشب همه شب منزل من کوی مغان بود

شمارهٔ ۱۲۶

وز ناله ی من مرغ صراحی بفغان بود

ای که از شرمت خوی از رخساره ی خور می چکد

شمارهٔ ۱۲۷

چون سخن می گوئی از لعل تو گوهر می چکد

جان برافشان اگرت صحبت جانان باید

شمارهٔ ۱۲۸

خون دل نوش اگرت آرزوی جان باید

ترک تیرانداز من کز پیش لشکر می رود

شمارهٔ ۱۲۹

دلبربا می آیدم در چشم و دلبر می رود

دوشم وطن بجز در دیر مغان نبود

شمارهٔ ۱۳۰

قوت روان من ز شراب مغانه بود

چو عکس روی تو در ساغر شراب افتاد

شمارهٔ ۱۳۱

چه جای تاب که آتش در آفتاب افتاد

ساقیان چون دم از شراب زنند

شمارهٔ ۱۳۲

مطربان چنگ در رباب زنند

چون مرا دیده بر آن آتش رخسار افتد

شمارهٔ ۱۳۳

آتشم بر دل پر خون جگر خوار افتد

بسالی کی چنان ماهی برآید

شمارهٔ ۱۳۴

و گر آید ز خرگاهی بر آید

مهی چون او بماهی برنیاید

شمارهٔ ۱۳۵

شهی ز انسان بگاهی برنیاید

بنشین تا نفسی آتش ما بنشیند

شمارهٔ ۱۳۶

ورنه دود دل ما بیتو کجا بنشیند

زنده اند آنها که پیش چشم خوبان مرده اند

شمارهٔ ۱۳۷

مرده دل جمعی که دل دادند و جان نسپرده اند

دلبرم را پرّ طوطی بر شکر خواهد فتاد

شمارهٔ ۱۳۸

مرغ جانم آتشش در بال و پر خواهد فتاد

ترک من ترک من گرفت و خطا کرد

شمارهٔ ۱۳۹

جامه ی صبر من برفت و قبا کرد

آن رفت که میل دل من سوی شما بود

شمارهٔ ۱۴۰

شب تا بسحر خوابگهم کوی شما بود

مشنو که چراغ دل من روی تو نبود

شمارهٔ ۱۴۱

یا میل من سوخته دل سوی تو نبود

هر که او را قدمی هست ز سر نندیشد

شمارهٔ ۱۴۲

وانکه او را گهری هست ززر نندیشد

درد من دلخسته بدرمان که رساند

شمارهٔ ۱۴۳

کار من بیچاره بسامان که رساند

هر نسخه که در وصف خط یار نویسند

شمارهٔ ۱۴۴

باید که سوادش بشب تار نویسند