دفتر شعر
۳۴۰ شعر در این دفتر
آکنده به آتش دل بی حاصل منگوئی که ز آتش است آب و گل من
آن نیستی اینکه نام داری انسانتا هیچ نگه نداری آزرم کسان
ای زلف سیه کرده بلای دل منوی خون جگر داده غذای دل من
ای کهتر فضل تو هزار افلاطونشد صبر من از حوصله شوق افزون
ای وصل تو اختر مراد دل مندر راه غم تو شعله زاد دل من
اکنون که شدی مه خرد برده مناز وصل تو زنده شد دل مرده من
ای زنگ غمت صیقل آئینه منانبار فلک مباش در کینه من
ای یاد تو سرمایه بیهوشی منهیچت نشد از یاد فراموشی من
ای خون ز تو باده روان دل منآتش ز تو در خرمن جان دل من
ای باد سلام من نومید رساناز سایه ثنا بعرض خورشید رسان
ای خون دل از عشق تو در گردن منوی خار بلا فشانده پیرامن من
ای وصل تو ناداشته پاس دل منخون کرده بجای می به کاس دل من
ای گلخن غم کرده سرای دل منخون داده بجای می سزای دل من
ای عشق تو فرخنده همای دل منبا جور تو زندگی بلای دل من
ای زلف تو جزیه گیر عود دل مناز آتش همچو تست دود دل من
اشراق دل از غم بتان شاد مکنبتخانه به سنگ کعبه آباد مکن
ای ز آتش غم نهفته چاک دل منبر باد فنا فشانده خاک دل من
ای عشق تو نور خانه سوز دل منسودای رخت خانه فروز دل من
ای آتش تو مرهم داغ دل منمی خون شده از تو در ایاغ دل من
ای وهم تو از مزیفاتی بس کنمحبوس مخلد جهاتی بس کن
ای دیده عقل کلبه نقاشی کندر جلوه شد آن نگار جانپاشی کن
ای مرهم زخم اندرون دل منکونین ز عشق تو زبون دل من
این پند نگاهدار هموار ای تنتا سور ترا پیش نیاید شیون
تا یافت شود مگر برای دل منیاری که بسربرد هوای دل من