دفتر شعر
۲۱۱ شعر در این دفتر
امیر گنه: هر روزْ، جنگَ ونه بو جنگْگرداگرد سَلومْ و صَلواتْ و سی ونگْ
امیر گنه: مه دوستْ که مره کنه جنگدُوستِ جنگْ نواجشْ بُو، نُوومره ننگ
مه دوستْ که سرهْ مجنّهْ کنّه هزارْغَنْگْچاچی کَمُون دارْنهْ، دستِ مییُون تنگْ
گُلدستهْ! تنه دیمْ گل وُ تنه یارْگلْته نومْ گلْ و ته کار گلْ و ته کردار گل
اُونْ مَحلّ استا اُو کردهْ آدِم گلْته عشقْ ره ستّارْ بدائه به منه دلْ
گیلونْ وَچهْ ره دیمه چَلْ گٰاردنی چَلْسرمه دَکرده شه چش، مَلْ گٰارْدنی مَلْ
اِما به بغدادْ سَختْ دکتیم چَل وُ وَلْمییُون گِردابْ، سختْ بَسُوتمی تَشِ بَلْ
کی دونّه که سخنِ کی راستهْ یا وَلْ؟کی دونّه که مَجازْ کدومْ شورهْ یا تَل؟
امیر گنه: مه سُورهْ قدْ، دال بییِهْ دالْرستمْ عشقِ خنهْ دَکتْ زالْ بَییِه زالْ
دُونا اُونِهْ که مَجْنِهْ زَمونهیِ چَمْنٰادوُنْ اونه که خِرْنِه زَمُونهیِ غَمْ
امیر گنه: اینْ شهررِهْ چه کارْ بسازِمْناکَردِه چَل رِهْ چٰارِهْ، ناچارْ بسازِمْ
بُرو شووُ روز با هم جدا نووئیمْاَندی شوُ و روزْ اِنِهْ که ما نووئیمْ
امروز تو منه شاه و من ته درویشمخارْ بُو دَکِفهْ آتشْ، ته ور بَورْیشِمْ
هادَه دَمْرِهْ مه دَمْ که نَمونِسْ مه دَمْیکدم خُودهٰا پِرْسْ که بَدِنْ دارمه بیٰ دَمْ
رامْ بَوییهْ آهو که مه جٰا کِرْدِهْ رَمْرَمْ خردِهْ آهورِهْ، چُونْ بَئیرهْ آدِمْ؟
ایْ بُورِهْ سوارْ! چَمْ بَزویی منه چَمْبَسونِ آهو رَمْ بکردی مجه رَمْ
الهی فلَک! سُو نَکنی به عٰالِمْوَلَهْ چَلْ به ته چَمْ نگرده یکی دَمْ
الهی تِرِهْ فَرخُندهْ فالْ بوینمدایمْ منْ تره بختُ و اقبال بوینم
منْ سُوته چَچیرِه چنِّ زنی به تارِمْ؟انّه زنی که من کَلْهینِ بِوٰارِمْ
شاهِ سَرْحدِّ هند و ختا و چین بُومْ،شاهِ تُرکستونْ، روم و فرنگْ زمین بُومْ،
واخْ که دِلْرِهْ کارها کرده یارِ پَیْغُومْ!آهْ که تو ندایی بندهیِ دِلِ کُومْ!
گِتی که تنه یارْمِهْ همیشکْ ته بُومْتنه دشمنِ دَرْ نَهَلِمْ یکی گُومْ
یاربْ بوینمْ دولتْرِهْ منْ به ته کُومْته روشنهْ روزْ هرگز نَوِّهْ رنگِ شُومْ
سیم و زَرْرِهْ وارِنْ به چَلِ چَمُو چُونْوَهْمِنْ دستْ درازی هَکِرْدِهْ به ایروُنْ