دفتر شعر
۲۱۱ شعر در این دفتر
ویهارْ درآموُ، عالمْ بوّییه روشِنْبه کوه و صحرا، لالهْ رنگارنگْ جُوشِنْ
کِجِهْ تا کِجِهْ گِرْدِنُ و بوئه سٰامون؟مه دِدَستْ به دوُستِ گردنْ تا به دامُونْ
امیر گنه: سینه لَهَبْ دارمه بارونْ!مَیْلِ شربتِ دوستِ لَبْ دارمه یارونْ!
زینْگٰالِهْ دِلْ دارمه من،ای یارِهْ دارون!کَمین کرده شه یارره بدامه تالُون
نورِ دِچِشْ مه قبلهیِ دین و ایمون!ته واسّرْ سرگردونِمِهْ، ندارمه سامون
هندیمه مَسّه تُرکچشْ و سری منقربون شُومّه ته قَدّره سر تا به پی من
کٰاشکی نهشْت بومْ شه پا این کُهنه دیرْ منبسی دست و پا کردمهْ چه نَرّه شیر من
تُرکِ مَسّ! به ته گردنْ بویمه آونْهَمُونْ رشتهیِ آونْ بویمه پاونْ
یک حرفْ چلْ سوا، عالمْ ره نور بتاونهشتْ دَرِ بهشتْ ره به حوری بداون
دوستْ ره دیمه حَمّوم بَزه خنهْ آینْزلفْره دیمه که شه تکْ هائیته دارن
امیر گنه: آسونْ نییه مَهرْ اَندوتنْتن ونهْ گرُو کردن وُ جانْ بَرُوتنْ
امیر گنه: «گِردهْ قمر» ته خسُوفنْاژدرْ به گِلْ سَرْ بَکشی کلافن
چی ساجّمه با اینهمه تُو و تاتنْروزْ ره (به) کمینْ خُو، سخنْ ونهْ وٰاتنْ
اُونوَختْ کٰاسْمون ره بیستونْ بساتن،تا این خورِ نُورْ ره به دنیا انداتنْ،
این شهرْ من غریبْمِه، تو غریبه سَوجنْشه د چشِ سوگَنْ که مرهْ نَسوجنْ
خوبونْ به گلُو، گردْ مشکْ ره بَریتنْیا آیینهیِ دیمْ نقشها بگیتنْ
استادْ بنهْ روزْ که من تَنْ ره گلْ گیتنْکَمْ آمُو اُویِ غَمْ ره سَرْچشمه ریتنْ
ته چیرهْ بدی، خورْ به جهانْ و ریتنْمونگْ با ته دعوا داشته، دیمْ شه دَپیتنْ
اونْ، مار (محل) که عین ره زیر دال کشیین،ماه و مشتری ره به خیال کشیین،
اَمیر گنه: تا تُخم خلق پاشنْدییناین شربت (شَروتِ) مِرِه اُوندَمْ بچاشندیین
من دوّمه که عشق، خطّ جفا کشییننازنین نتومّه غم و دردره چیین
شَمَرْ رهْ دیمهْ سوجنْ، فرعونْ و ریجنْدَفْ رهْ دیمه با چنگ و تنبورْ کمیجن
دونّی که چشِ سِرْمهْ، چی وَرهْ توشنْاونطورْ که مردمْ ته دستْ جهْ، سییوپوشن
کیون بندگی، کین بیورد خنه واچینندیمه همتای ته که بو در ماچین