دفتر شعر
۳۴۳۳ شعر در این دفتر
غزل شمارهٔ ۴۷۰
در شکرینه یقین سرکهٔ انکار نیست
غزل شمارهٔ ۴۷۱
عشرت پروانه را شمع و لگن واجبست
غزل شمارهٔ ۴۷۲
آنک به رقص آورد کاهل ما را کجاست
غزل شمارهٔ ۴۷۳
ما به چمن می‌رویم عزم تماشا که راست
غزل شمارهٔ ۴۷۴
بیا که از تو شود سیئاتهم حسنات
غزل شمارهٔ ۴۷۵
بدانک مست تجلی به ماه راه نماست
غزل شمارهٔ ۴۷۶
که بندهٔ قد و ابروی تست هر کژ و راست
غزل شمارهٔ ۴۷۷
که ذره‌های تنم حلقه خراباتست
غزل شمارهٔ ۴۷۸
نگاه کن به دو چشمم اگرت باور نیست
غزل شمارهٔ ۴۷۹
بهانه کن که بتان را بهانه آیینست
غزل شمارهٔ ۴۸۰
ولی او نشوم کو ز اولیای تو نیست
غزل شمارهٔ ۴۸۱
جهان چه دارد در کف که آن عطای تو نیست
غزل شمارهٔ ۴۸۲
زکات لعل ادا کن، رسید وقت زکات
غزل شمارهٔ ۴۸۳
بدانک خصم دلست و مراقب تنهاست
غزل شمارهٔ ۴۸۴
به هر چه روی نهی بی‌وی ار نکوست بدست
غزل شمارهٔ ۴۸۵
شکر ترش نبود آن شکر ترش چون‌ست
غزل شمارهٔ ۴۸۶
به حلقه حلقهٔ آن طرهٔ پریشانت
غزل شمارهٔ ۴۸۷
به هر که قدر تو دانست می‌دهند برات
غزل شمارهٔ ۴۸۸
دمی عظیم نهان‌ست و در حجاب خداست
غزل شمارهٔ ۴۸۹
برون شیشه ز حال درون شیشه گوا‌ست
غزل شمارهٔ ۴۹۰
همیشه سجده گهم آستان خرگه توست
غزل شمارهٔ ۴۹۱
چرا ز باد مکافات داد و بیدادست
غزل شمارهٔ ۴۹۲
به بام چند برآیی و خانه را چه شدست
غزل شمارهٔ ۴۹۳
چو باز زنده شدی زین سپس بدانی زیست