دفتر شعر

غزلیات از جلال الدین محمد مولوی

۳۴۳۳ شعر در این دفتر

نه آن بی‌بهره دلدارم که از دلدار بگریزم

غزل شمارهٔ ۱۴۲۹

نه آن خنجر به کف دارم کز این پیکار بگریزم

غزلیات

نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۰

منم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم

غزلیات

مرا چون کم فرستی غم حزین و تنگ دل باشم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۱

چو غم بر من فروریزی ز لطف غم خجل باشم

غزلیات۲ بازدید

تو خود دانی که من بی‌تو عدم باشم عدم باشم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۲

عدم خود قابل هست است از آن هم نیز کم باشم

غزلیات

من آنم کز خیالاتش تراشنده وثن باشم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۳

چو هنگام وصال آمد بتان را بت شکن باشم

غزلیات۱ بازدید

چو آمد روی مه رویم که باشم من که من باشم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۴

چو هر خاری از او گل شد چرا من یاسمن باشم

غزلیات

به گرد دل همی‌گردی چه خواهی کرد می‌دانم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۵

چه خواهی کرد دل را خون و رخ را زرد می‌دانم

غزلیات

تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۶

وزین سرگشته مجنون چه می خواهی نمی‌دانم

غزلیات

چو رعد و برق می خندد ثنا و حمد می خوانم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۷

چو چرخ صاف پرنورم به گرد ماه گردانم

غزلیات

ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۸

که روز و شب چو مجنونم سر زنجیر می خایم

غزلیات

من این ایوان نه تو را نمی‌دانم نمی‌دانم

غزل شمارهٔ ۱۴۳۹

من این نقاش جادو را نمی‌دانم نمی‌دانم

غزلیات

بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۰

که بنشست آن مه زیبا چو صد تنگ شکر پیشم

غزلیات

بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۱

که بنوشت آن مه بی‌کیف دعوت نامه‌ای پیشم

غزلیات

زهی سرگشته در عالم سر و سامان که من دارم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۲

زهی در راه عشق تو دل بریان که من دارم

غزلیات

بشستم تخته هستی سر عالم نمی‌دارم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۳

دریدم پرده بی‌چون سر آن هم نمی‌دارم

غزلیات۶ بازدید

ای عشق که کردستی تو زیر و زبر خوابم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۴

تا غرقه شده‌ست از تو در خون جگر خوابم

غزلیات

من دلق گرو کردم عریان خراباتم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۵

خوردم همه رخت خود مهمان خراباتم

غزلیات۱ بازدید

گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۶

بس بند که بشکستم آهسته که سرمستم

غزلیات

رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۷

هم بی‌دل و بیمارم هم عاشق و سرمستم

غزلیات

در مجلس آن رستم در عربده بنشستم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۸

صد ساغر بشکستم آهسته که سرمستم

غزلیات

زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم

غزل شمارهٔ ۱۴۴۹

دریاب مرا ساقی والله که چنینستم

غزلیات

بستان قدح از دستم ای مست که من مستم

غزل شمارهٔ ۱۴۵۰

کز حلقه هشیاران این ساعت وارستم

غزلیات۱ بازدید

گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم

غزل شمارهٔ ۱۴۵۱

تو قصه خود می گو من قصه خود گفتم

غزلیات

ساقی چو شه من بد بیش از دگران خوردم

غزل شمارهٔ ۱۴۵۲

برگشت سر از مستی تخلیط و خطا کردم

غزلیات