دفتر شعر
۳۲۳۰ شعر در این دفتر
سیر نمیشوم ز تو ای مه جان فزای منجور مکن جفا مکن نیست جفا سزای من
من طربم طرب منم زهره زند نوای منعشق میان عاشقان شیوه کند برای من
هر کِی ز حور پرسدت، رخ بنما که «همچنین»هر کِی ز ماه گویدت، بام برآ که «همچنین»
دوش چه خوردهای دلا؟ راست بگو نهان مکنچون خَمُشان بیگنه، روی بر آسمان مکن
باز نگار می کشد چون شتران مهار منیارکشی است کار او بارکشی است کار من
گفتم دوش عشق را ای تو قرین و یار منهیچ مباش یک نفس غایب از این کنار من
تا تو حریف من شدی ای مه دلستان منهمچو چراغ می جهد نور دل از دهان من
رازِ تو فاش میکنم صبر نماند بیش از اینبیش فلک نمیکشد دردِ مرا و نی زمین
مانده شدهست گوش من از پی انتظار آنکز طرفی صدای خوش دررسدی ز ناگهان
آمدهام به عذر تو ای طرب و قرار جانعفو نما و درگذر از گنه و عثار جان
عید نمای عید را ای تو هلال عید منگوش بمال ماه را ای مه ناپدید من
گرم درآ و دم مده ساقی بردبار منای دم تو ندیم من ای رخ تو بهار من
باز بهار می کشد زندگی از بهار منمجلس و بزم می نهد تا شکند خمار من
یا رب من بدانمیچیست مراد یار منبسته ره گریز من برده دل و قرار من
چند گریزی ای قمر هر طرفی ز کوی منصید توایم و ملک تو گر صنمیم وگر شمن
واقعهای بدیدهام لایق لطف و آفرینخیز معبرالزمان صورت خواب من ببین
مطرب خوش نوای من عشق نواز همچنیننغنغه دگر بزن پرده تازه برگزین
تا چه خیال بستهای ای بت بدگمان منتا چو خیال گشتهام ای قمر چو جان من
چهره شرمگین تو بستد شرمگان منشور تو کرد عاقبت فتنه و شر مکان من
دوش چه خوردهای دلا راست بگو نهان مکنهمچو کسان بیگنه روی به آسمان مکن
مرا در دل همیآید که من دل را کنم قرباننباید بددلی کردن بباید کردن این فرمان
عدو توبه و صبرم مرا امروز ناگاهانمیان راه پیش آمد نوازش کرد چون شاهان
حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتنمی چون ارغوان هشتن ز بانگ ارغنون رفتن
خرامان میروی در دل، چراغافروز جان و تنزهی چشموچراغ دل، زهی چشمم به تو روشن