دفتر شعر
۸۵۲ شعر در این دفتر
هر شبم سرمست در کوی افکنیوز بر خویشم به هر سوی افکنی
در همه شهر خبر شد که تو معشوق منیاین همه دوری و پرهیز و تکبر چه کنی
به سر زلف دلربای منیبه لب لعل جانفزای منی
نگر تا ای دل بیچاره چونیچگونه میروی سر در نگونی
تا در سر زلف تاب بینیدل در بر من خراب بینی
به وادییی که درو گوی راه سر بینیبه هر دمی که زنی ماتمی دگر بینی
هر روز ز دلتنگی جایی دگرم بینیهر لحظه ز بی صبری شوریدهترم بینی
چو لبت به پسته اندر صفت گهر نبینیچو رخت به پرده اندر تتق قمر نبینی
هرچه هست اوست و هرچه اوست تویاو تویی و تو اوست نیست دوی
ای لب گلگونت جام خسرویپیشهٔ شبرنگ زلفت شبروی
گر تو خلوتخانهٔ توحید را محرم شویتاج عالم گردی و فخر بنی آدم شوی
سرمست درآمد از سر کویناشسته رخ و گره زده موی
نگاری مست لایعقل چو ماهیدرآمد از در مسجد پگاهی
جان به لب آوردهام تا از لبم جانی دهیدل ز من بربودهای باشد که تاوانی دهی
آفتاب رویت ای سرو سهیبر همه میتابد الا بر رهی
زلف تیره بر رخ روشن نهیسرکشان را بار بر گردن نهی
گه به کرشمه دلم ز بر برباییگه ز تنم جان به یک نظر بربایی
ای راه تو را دراز نایینه راه تو را سری نه پایی
منم و گوشهای و سوداییتن من جایی و دلم جایی
ز عشقت سوختم ای جان کجاییبماندم بی سر و سامان کجایی
از غمت روز و شب به تنهاییمونس عاشقان سودایی
دوش از سر بیهوشی و ز غایت خودراییرفتم گذری کردم بر یار ز شیدایی
سر برهنه کردهام به سوداییبرخاسته دل نه عقل و نه رایی
ترسا بچهای دیشب در غایت ترساییدیدم به در دیری چون بت که بیارایی