دفتر شعر
۸۵۲ شعر در این دفتر
روزی که عتاب یار درگیرمبا هر مویش شمار درگیرم
زیر بار ستمت میمیرمروی در روی غمت میمیرم
کار چو از دست من برفت چه سازممات شدم نیز خانه نیست چه بازم
با این دل بی خبر چه سازمجان میسوزدم دگر چه سازم
از بس که چو شمع از غم تو زار بسوزمگویم نچنانم که دگربار بسوزم
بی لبت از آب حیوان میبسمبی رخت از ماه تابان میبسم
هرگاه که مست آن لقا باشمهشیار جهان کبریا باشم
دامن دل از تو در خون میکشمننگری ای دوست تا چون میکشم
دل و جانم ببرد جان و دلمبی دل و جان بماند آب و گلم
ای عشق تو قبلهٔ قبولمکرده غم تو ز جان ملولم
کجایی ساقیا می ده مداممکه من از جان غلامت را غلامم
خویش را چند ز اندیشه به سر گردانموز تحیر دل خود زیر و زبر گردانم
ای جان و جهان رویت پیدا نکنی دانمتا جان و جهانی را شیدا نکنی دانم
هرگز دل پر خون را خرم نکنی دانممجروح توام دانی مرهم نکنی دانم
درد دل را دوا نمیدانمگم شدم سر ز پا نمیدانم
من پای همی ز سر نمیدانماو را دانم دگر نمیدانم
بجز غم خوردن عشقت غمی دیگر نمیدانمکه شادی در همه عالم ازین خوشتر نمیدانم
کجا بودم کجا رفتم کجاام من نمیدانمبه تاریکی در افتادم ره روشن نمیدانم
زلف و رخت از شام و سحر باز ندانمخال و لبت از مشک و شکر باز ندانم
من این دانم که مویی می ندانمبجز مرگ آرزویی می ندانم
چو خود را پاک دامن می ندانممقامی به ز گلخن می ندانم
از عشق در اندرون جانمدردی است که مرهمی ندانم
چون نام تو بر زبان برانمصد میل به یک زمان برانم
گر در سر عشق رفت جانمشکرانه هزار جان فشانم