دفتر شعر
۱۴۰۸ شعر در این دفتر
قیامت از جهان باری برآیدچنین سرو ار به گلزاری برآید
آخر شبِ جدایی روزی مگر سرآیدوان آفتابِ وصلت از جانبی برآید
هیچ باشد که سفر کردۀ ما بازآیدبه جفا رفت همانا به وفا باز آید
نشسته ام مترصّد که یار باز آیدقرارداد مگر به قرار بازآید
زهی مراد اگر از دست رفته بازآیدبه دست وانۀ امّیدِ من چو بازآید
آن بر شکسته از ما باشد که باز آیداین جا دری گشاید آن جا رهی نماید
این چه بوییست که از بادِ صبا میآیدوین چه مرغیست که از سویِ سبا میآید
ز بس که در نظرم آفتاب میآیدز چشمِ مردمکِ دیده آب میآید
ز باد بویِ عرق چینِ یار میآیدخصوص آن که نسیمِ بهار میآید
حذر ز فتنۀ آن ترکِ مست می بایدچنان که هر که بگیرد ز دست برباید
ملامت نیست گر گویم مرا با دوست می بایدمگر قاضی بدین فتوا جوابی باز فرماید
بی خبری گر به هوش باز نیایدهیچ خلل در جهانِ راز نیاید
خیز و به یرغو بده زود ایاغِ نبیدهین که ز اردویِ باغ ایل چیِ گل رسید
خوش آید به آوازِ بلبل نبیدسحر کاسه یی دو بباید چشید
ما را به سرِ کویِ خرابات برآریداین کارِ مهم تر ز مهمّات بر آرید
چه محنت است که در عاشقی به ما نرسیدکجا شدیم که صد فتنه از قفا نرسید
مرا نماز نبوده ست هوش یار به عیدبیا که وقتِ نیازست می بیار به عید
زان گوشۀ دهن که شکر می کنی نثاریک بوسه بی مِکاس بده جانِ من بیار
باز اوفتاد در سرم از عشق خار خارای دل ترا که گفت سر آخر به خار خار
ز دوستانِ قدیمی نظر دریغ مدارز کویِ ما به طوافی گذر دریغ مدار
ساقیا تا خاطرم گیرد قراربیش تر هین هان بده کاسی سه چار
به هیچ بندگیی گرچه نیستم در کارتو شرطِ بنده نوازیِ خود فرو مگذار
هم چنین عمری ست تا دیوانه واردست بر سر می زنم از عشقِ یار
ای صنمِ خرگهی خیمه برون زد بهارگر ز جهان آگهی بادۀ نوشین بیار