دفتر شعر
۱۴۰۸ شعر در این دفتر
به غم بنشسته ام سر در گریبانز اندوه عزیزان و حبیبان
مسلمانان مسلمانان مسلمانی کدام است آنکه با ما بشکند توبه چه نام است آن چه نام است آن
یاد آن شب¬ها که بودی در کنارم دل¬ستانغیرتِ خورشیدِ تابان رشکِ سروِ بوستان
بوی بهار آمده ست و وقت گل ستانباد خزان رفت و فتنه های زمستان
محروم مانده ام ز ملاقات دوستانیک ره اثر نکرد مناجات دوستان
دورم دریغ موسمِ عشرت ز دوستاننزدیک شد که باز شود تازه بوستان
آرزومندم به روی دوستانجان و دل دارم به سوی دوستان
ای باد صبا رَو ز سپاهان به قهستانبگذر چو به قاین رسی از طرف گل¬ستان
بنفشه زار برآمد ز طرفِ لاله¬ستاندرونِ خطّ سیه چشمه زلال است آن
ساقی فدای جان تو بادا هزار جانبر نیم جان تشنه ی ما زن بیار جان
باد بهار می وزد از طرف نهارجانای که فدای آن چنان باد چنین هزار جان
بحر عشق است این و در وی موج بیم و جانگرنداری ترک جان باری سر خود گیر هان
گر هیچ عشقت از در ناگه در آید ای جانوز من مرا به یک ره اندر باید ای جان
متنعمّان چه دانند مشقت فقیرانکه چگونه روز باشد شب حبس بر اسیران
از من ای باد سلامی به فلانی برسانبوسه ای بر لبِ تنگ دهانی برسان
وه که جهان در گرفت سوزِ دمِ عاشقانکون و مکان درکشید موجِ غمِ عاشقان
ای که نبودی شبی مونسِ غمخوارگانرحم کن آخر دمی بر دلِ بیچارگان
ساخته عشق چیست فطرتِ دیوانگانعاقله عقل چیست صحبتِ دیوانگان
مرا طاقت نمیباشد جدایی کردن از جانانبه مزدِ جانِ خود بر من ببخشید ای مسلمانان
چه غم که نیست مرا حاصل ای مسلمانانز چشمِ شوخ و دلِ غافل ای مسلمانان
بساز بر بط و برزن رهِ قلندریانقلندری چو بگفتی چه حاجت است بیان
کی تواند هرکس از خود عاشقی بر ساختنلافِ مُشتاقی زدن معشوق را نشناختن
چه میخواهی پیاپی عهد بستنچو عادت کردهای پیمان شکستن
چه بایدم دلِ شوریده درجهان بستنکه راست طاقتِ چندین به صبر بنشستن