دفتر شعر
۱۴۰۸ شعر در این دفتر
پیریست مرا چو نو جوانیدر عالمِ عشق مهربانی
گر از دفترِ عشق رمزی بخوانیخطا نامه ی عقل بر هم درانی
گر ز دردِ دلِ من یک ورقی برخوانیصورتِ حالِ من آن گه به حقیقت دانی
اگر ز قصه ی ما یک ورق فرو خوانیعجب ز صورتِ احوالِ ما فرو مانی
دوزخِ دنیاست تاویلِ فراقِ آن جهانیبا تو بر گفتیم یارا تا بدانی گر ندانی
باز آمدهام تشنه لبی خشک دهانیآشفته سری در هوسِ پسته دهانی
با تو رازیست مرا از دگران پنهانیعاشقِ زار توام ماهرخا تا دانی
مست و شوریده چنانم که ز بی خویشتنیمن توام هیچ نمیدانم اگر خود تو منی
باور نمیکنم که تو پیمان بنشکنیزیرا که التفات به یاران نمیکنی
میبری از منِ مسکین دل و بر میشکنیبس تو خود هیچ سخن نیست که در خونِ منی
به یک غمزه شهری پریشان کنیبه عمدا گذر گر بر ایشان کنی
شنیده ام که تو با دوستان وفا نکنیمن اعتماد ندارم که عهد می شکنی
به بوسه ای چه شود گر مضایقت نکنیچو گویمت که بده قصد دادنت نکنی
به دل زمن بحلی گر به جان طمع نکنیولی اگر تو توی جان و دل ز بُن بکنی
دل میبری به غارت و شلتاق می کنیوز غمزه فتنه ها که در آفاق می کنی
زان خوشه نغوله که آونگ می کنیبل زان دو فتنه این همه نیرنگ می کنی
دریغ چون تو نگاری به دست اهرمنیچرا خدای ندادت به دست همچو منی
بر آواز چنگ و رباب و دف و نیبنه بر کفم ساقیا ساغرِ می
به جان نزدیکِ جانانم مسافت گرچه کوته نیمحبت عالمی دارد که جز جان را در او ره نی
ای گر درآید از درم سرمست یار قاینیبر جان نهم، بر دل نهم، دستِ نگار قاینی
ای ملامت گر اگر شاهدِ ما را بینیبیش بر ره گذرِ چون و چرا ننشینی
تا به کی عجب و شرک و خود بینیبا خدا باش تا خدا بینی
به لطفِ تست مرا گر صواب می بینیتوقعی که درآیی دمی و بنشینی
ای زندگیِ جان ها الّا به تو جان حی نیاین جا که منم آری آن جا شی و لا شی نی